شعر

شعر زير در تاريخ ۱۷/ دی ماه /۱۳۸۱ آمد . يادم هست که يکی از بچه های  محل شجاعانه خودکشی کرده بود و قوم مرده پرستی که او را تا همان روز قبل اصلاٌ آدم حساب نمی کرد با تظاهر شروع کردند به عزاداری که يعنی فلانی ، ما از مرگ تو متأثر شديم و دروغ هايی كه از شدت آبكی بودن دوامشان حداكثر يك هفته بود.  

  • قوم مرده پرست

     امروز مُرد مرد

     آرام و بی صدا

      در انتهای باغ

      گويی كه مرده بود پيش از اين در سال های دور

      گويی كه مرده بود در روزگار زور

                            در دور دست دور

      نامردمان مرد

      سبزهای گشته زرد

      تا چند روز پيش از اين

      از روی جهل و كين

       گفتند كه اين فلان

       ننگ است بر او نشان

       قوم مرده پرست

       تا كس نرفت زدست

       قدرش نشناختند

       ريسمانش بافتند

       اما همين كه مُرد

       مردی بزرگ بود

       كوهی سترگ بود

       ای انسان دون و پست

       ای انسان...

 

  
نویسنده : mansoor safaei ; ساعت ٩:٠۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۳ آذر ،۱۳۸٤